পৃষ্ঠা:ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ জনকাব্য.pdf/১৯২

১৭৯

ৰহৰহী

আগলৈ চাই মাৰো হাই।
পিছলৈ চালে সাৰথি নাই॥
আৰু নো কি আঘোণ পুহ।
পাচীয়ে পাচীয়ে বিলাম তুঁহ॥
আলু খালে ভোলানাথে, কল খালে জগন্নাথে।
বাকলি চুহিলে যি। ধন ভৰি মৰিলে সি॥
আবতৰীয়া বেঙেনাৰ মোক তোল, মোক তোল।
আভোকৰ ন-মুঠি॥ আঁঠুৱা চাই ঠেং মেল॥
আঁচুকাঠত পৰি শিয়াল ৰঙা হ’ল।
আমে নিন্দে চামক। দ ভূঞে নিন্দে বামক॥
আৰৈতকৈ উখুৱাৰহে খচখচনি চাৰ॥
আঁউসীৰ ধাৰ পূৰ্ণিমাত শুজ॥
আৰ্জে মুকুতা, খায় শোকোতা॥
আহক বাৰিষা কাটক পাত।
ৰৈ যোৱা ভিনিহি, খাই যোৱা ভাত॥
আপাদৰ কালত ঔৱেও গ'ল খজুৱায়॥
আইলৈ যেই হাত। বাইলৈ সেই হাত॥
আপোনাৰ মুখ বেঁকা। দাপোণত চাৰি লাঠি॥
আৰ্জ্জে নন্দ গোৱালে। খায় বোন্দা শিয়ালে॥
আম কঠাল দুমাহ। মাত-বোল নাই ছমাহ॥
আশয় পোৱা কুকুৰে গললৈকো জপিয়ায়॥
আয়ে চায় মুখলৈ। তিৰুতাই চায় হাতলৈ॥
আপোন ভালেই জগত ভাল॥
আশা-শুধীয়াক ভাতে নাটে॥
আমে বান, কঠালে ধান॥
আহাৰ নিদ্ৰা ভয়। যতই কৰা ততই হয়॥
আশা পৰম দুখ। নিৰাশা পৰম সুখ॥
আগৰ আগ ভাগ। পাছৰ পৰম কপাল॥
আগফালে তেতেলি, পিছ ফালে ঔ।
সেই গিৰিৰ মৰণ হ’ল নে নৌ॥
আহোঁতে শূইন, যাওঁতে শূইন।