এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
[৮৬]
তেওঁৰ এই প্ৰাৰ্থনা আছিল।
“মুখে বোলা ৰাম হৃদয়ে ধৰা ৰূপ।
এতেকে মুকুতি পাইবা কহিলে। স্বৰূপ॥”
এইটো যুক্তিৰ প্ৰধান উপায় বুলি তেওঁ জানিছিল। মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্মত “অহেতুকী ভক্তি” আৰু “হনুমন্তী কাস্তা” তেওঁৰ প্ৰধান লক্ষণ আছিল। মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্মত “শৰণ” লোৱাটো, সংসাৰৰ শোক তাপ ক্ষুধা তৃষ্ণাৰ দ্বাৰাই জৰ্জৰিত জনে নিৰ্ম্মল স্নিগ্ধ সৰোবৰত জাঁপ মাৰি পৰি ডুব দি স্নান কৰি শাস্তি লভা জনৰ সৈতে তেওঁ সদায় তুলনা কৰিছিল। তেওঁ ৰাতি আহাৰ খাই উঠি শুবলৈ যোৱাৰ আগেয়ে মন প্ৰাণ ঢালি “কাকূতিৰ ঘোষা” গাইছিল, আৰু তাক শুনোতাজনৰ মনত ভক্তি প্ৰেমৰ নিঝৰা নবৈ নাথাকিছিল।
