ভোকেন্দ্ৰ বৰুৱা
গোন্ধাই গুৱাল।—“ভোকোন্দাইৰ মাক ঔ, ভোকোন্দাইৰ মাক! বোলে৷ কলৈ গল ঔ এইজনী! শুনিছ নে ঐ শুনিছ! বাঘেখাতীক বিচাৰিলেও পাবলৈ নাই! বোলো শুনিছ নে!”
ঘৈণীয়েক জেতুকীয়ে লাওৰ হেদালিৰ তলত সোমাই লাও পাৰিবলৈ বিচাৰিছিল : গিৰিয়েকৰ মাত শুনি হেদালিৰ তলৰপৰা ওলাই আহি উত্তৰ দিলে, “কি হল নো? চিয়ৰ বাখৰ- খন বা লগাইছে কেলৈ? মোক নেদেখি কিবা এাৱাঁ চৰিল- নে কি?
গোন্ধাই।—“এৱা চৰা নাই; শুনহি। তোৰ কলিকতীয়া পুতেৰে এইখন কলিকতাৰ পৰা কি লেখি টিকচ্ মাৰি ডাকত দি পঠিয়াইছে, চাহিচোন চাহি!”
কলিকতীয়া পুতেকৰ নাম শুনিয়েই জেতুকী উছাহত উত্তলি লৰালৰিকৈ গিৰিয়েকৰ ওচৰ পালেহি। জেতুকী—“মোৰ ভোকোন্দায়ে নো কি লেখিছে? মোৰ বোপাই ভালে আছে নে? মোৰ বোপাই ভালে আছে বুলি শুনিলেই মোৰ বুকুখন শীতল পৰি যায়। মোৰ দেহিডুখৰিক কিবা ধন-বিত লাগে নে? ধন-বিত লাগে যদি একুৰি মান ৰূপ পঠিয়াই দিয়া। মোৰ দেহি- ডুখৰিয়ে পঢ়ি থাওক, পঢ়ি থাওক, বৰ মানুহ হওক, মোক আন একো নেলাগে।”
গোন্ধাই।—“বাঘেখাতী। তোৰ দেহি ডুখৰিক ধন-বিত
নালাগে, বৰুৱা ফুকন হবলৈ হে লাগে। তাৰ এইখন চিঠি আজি
