কাণত কোট কোৰা কাঁইটে বিন্ধাদি বিন্ধে । হে ঈশ্বৰ ! মোক
যেন মোৰ জীৱনৰ বাকী কেইটা দিন মানুহৰপৰা আঁতৰাই
ৰাখা !” এনেতে অশোকজুপিয়ে চকু টিপিয়াই থেৰেজুক মোৰ
ফাললৈ দেখুৱাই দিলত থেৰেজুৱে আত্মসংযম কৰি আকৌ আৰম্ভ
কৰিলে, – “ইয়াৰ এবছৰৰ ভিতৰতে মাউৰে মানুহঘৰ মাৰি
উছন কৰিলে । বাকী ৰল, ঘৰৰ সেই ভেটিটো, হুদুটো,
আৰু মোকে আদি কৰি এই এৰা বাৰীৰ গছ-গছনিবোৰ ।”
আমজোপাই সিফালৰপৰা মাত লগালে— “ঈশ্বৰ আছে ।”
অশোকে মূৰ দুপিয়াই কলে,—“নিশ্চয়, নিশ্চয়।”
এনেতে কোনবাই মতা শুনিলো,–“দেউতা, আপুনি কেছা- ৰীলৈ নগৈ আইৰ ওপৰত খং কৰি এৰাবাৰীৰ গছৰ তলত মনে মনে শুই আছেহি । আপুনি খং কৰি গুচি অহা দেখি আয়ে মোক আপোনাক মাতি-বুলি লৈ যাবলৈ পঠিয়াই দিলে । আহক, আহক, ঘৰলৈ আহক, আৰু খং কৰিব নালাগে ।”
চকু মেলি চাওঁ দেখোন মোৰ বৰটো লৰা ।
⸻
ঘণ্টাকর্ণ শৰ্ম্মা ।
প্রথম আধ্যা।
একুৰি পাঁচ বছৰ আগেয়ে ৰংখং চাহ বাগিচাৰ ‘ঘিচ্ মিচ্’ হোৱা বৰমহৰী শ্ৰীযুত ঘণ্টাকর্ণ শৰ্ম্মা যে কলিকতালৈ আহিছিল এই কথা অনেকে নাজানে । যি জানিছিল সেইসকলৰ ভিতৰত