পৃষ্ঠা:জুৰণি.pdf/৪৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
জুৰণি।
 

কথাত শিপাই কথা বাঢ়ে ৰঘুমলা,
আনন্দৰ কুঁহি ঠাৰি কৰে সি জুৰুলা।

⸺○⸺
মধুপুৰী।

গুণ্‌ গুণ্‌ গুণে মন, উৰি ঘূৰি চায়,—
মনোমত কত পায় জিৰণিৰ ঠাই!
আহিল উলটি পাচে বিশ্বৰাজ্য ঘূৰি,
স্বদেশৰ দৰে নাই পুণ্য মধুপুৰী।

⸺○⸺
প্ৰকৃত অনুভৱ।

প্ৰাণে প্ৰাণে আশা কৰা অভাৱৰ গুটী,
নাইনে পাবলই,—হিয়াৰ ধাউতি;
পাঙিছিল কত ভোগ, পূৰ হলে আশা,—
ছাতিলে গুটীৰে হিয়া;— পূৰ্ব্ব ভাব মিছা।

⸺○⸺
বনগুটী।

কাছুতিত লাগি ধৰি কৰে সি আমনি,
ভালপোৱা নাই তাৰ উদ্দেশ্য কৰি।—
প্ৰাণ দি মিলন ৰাখোঁ, স্বভাৱেই মোৰ,
নীচ মই বনগুটী , প্ৰেম-পুৰী-চোৰ!

⸺○⸺
৭০৯