পৃষ্ঠা:জুৰণি.pdf/৩৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
জুৰণি।
 
সাধুৰ পৰীক্ষা।

কমাওঁতে সোণ-বালি কত ছলা-জৰা,
কত ভাপে উতলনি কত তাপে পোৰা;
আৰু কত গঢ়া-পিটা, নাৰীৰ সমল;—
যতকে লাঞ্ছিত সোণ ততেকে উজ্জ্বল।

⸺○⸺
নিলাজী।

চোওঁতেই যায় মুদ্‌ জাপিকটা পাত,
লাজতেই পৰে জঁয় গাত দিলে হাত।
আদৰ্শ লাজুকী পোনা নাৰী-গুণে আৰু,
তথাপি নিলাজী নাম কোনে দিলে বাৰু!

⸺○⸺
মহতৰ ৰিজনি।

‘চন্দ্ৰতো কলঙ্ক আছে, আমি কোন্ ছাৰ!'
বুলি ঢাকি পাতলায় পাপ আপোনাৰ।
চন্দ্ৰই একেটি দোষ জগতে দেখাই
দুনাই নকৰা চিন্ নীৰৱে বুজায়।

⸺○⸺
প্ৰকৃত দুখ।

দৰিদ্ৰৰ খেদ আতি, নাই অৰ্থ-বল,
ধনীৰ ৰাখোঁতে ধন অশান্তি কেৱল।

৭০৪