পৃষ্ঠা:জুৰণি.pdf/৩২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
জুৰণি
 

বেজাৰৰ বোজা।


পুত্ৰৰ বিয়োগ শোক কি যে অকথন,
পিতৃ-মাতৃৰ মনত আতি অসহন।
পোহনীয়া পখী এটি গল উৰি কেনি;
বৰাগী প্ৰাণত দুখ আতি অসহনী।
বুঢ়ীটীৰ কঁঠা শিয়া হেৰাল বেজীটি।
বেজাৰত ঠাই নাই, অসহনী অতি!

—০—


চকু-লো।


মনযোৱা দুখপাচি হিয়াত মেলাই,
ভাবনাৰ পিহনাৰে পিহি বিয়পাই,
সোৱঁৰণী পানীচলু চিপে চিপে ঢালি,
চকুৰ কোনক পাতি কৰমৰ থালি,
দীৰ্ঘ হুমুনীয়া ঢউ তুলি হৃদয়ৰ,
দুধাৰি চকু-লো বয়,—মুকলি অন্তৰ।

—০—


বুজনি।


সৰল সহানুভূতি বন্ধু বিলাপত
বুজাওঁ কতনা মেলি হিয়া-ভাগৱত;
কত যুক্তি বুজনিৰ, আৰ্হি পটন্তৰ,
মেলি ভাবোঁ, কৰোঁ চেঁচা তাপিত অন্তৰ।

৬৯৮