১৩৬ জয় পৰাজয় বা উদয়ৰ পথত
পপ পপ পতল wan শক লা (,বতনে ছুরোজপকে নমঙ্কাৰ জনাই মন্দিৰৰ দুৱাৰ দলিত আঠু লয়) ৰতন-- হে বিপদবাৰিণী আই কালী! সদয়া হোৱ৷ দেৱী! তাৰ মুখৰ হাঁহি দেখিলে মই বুঢ়াৰো শান্তি৷ (প্রস্থান) (মন্দিৰৰ ভিতৰত শঙ্খ, ঘণ্টা. ববকাহ আদি বাজি উঠে? পুৰোহিতে মন্ত্ৰ উচ্চাবণ কৰে। বাঠিবৰ পৰা| সেইবোৰ শুনি ) — পট পৰে —
ষষ্ঠ দৃশ্য
— প্রাসাদ প্রাণ — (স্ন্সজ্জিত বিয়াব ৰভাৰ তলত যথা স্থানত বহি আছে নিমন্ত্ৰিত সম্ত্ান্তসকল, Pala কালিয়াই বাজনা বজাইছ্ছে, বেও বাজিছে, একাষে বহি আয়তীসকলে বিয়া নাম গাইছে, ৰাজগণদকলে, পুৰবধু সকলে, সৰু সৰু লবা-ছোরালী- বোৰে ফুলজাৰি বোমা আদি উবাইছে | ৰতনে দেৱ- নাৰায়ণক কান্ধত লৈ নচুৱাই ফুৰিছে। দ্েৱনাৰায়ণে এডাল ফুলব তাৰত জুই দি ৰতনৰ মুখৰ আগত ঘ.বাই দিয়ে। বতনে তাক মাটিত খক্-মকৃকৈ নমাই দিয়ে।)
ৰতন-- দেখিছ দেখিছ দুষ্টামি-- তোৰ — ( দেৱেন্দ্ৰনাবায়ণে সেইডাল ৰতনৰ গাৰ কাষলৈ আগুৱাই
দি ধেমালি কৰি ৰতনক Yate লৈ ফুৰিছে )
