পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৮৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৭৯
জয়মতী


ন্যায়-ফুকন।— ধৰিছাঁ স্বৰূপ;
 এৰা নাই মহাপাপে কুমন্ত্ৰীক আজি।
 হইছে উম্মত্ত তেওঁ, দিন তিনি-চাৰি;—
 ভাবে কিবা, কিবা কয়, প্ৰলাপ সমূলি।
 নাই ক্ষুধা, নাই তৃষ্ণা, নাযায় টোপনি।
 দিঠকে সপোন দেখে।

ন্যায়-ফুকন।— আৰ্জিলে ভুঞ্জিব লাগে বিধিৰ বিধান।
 ৰজা হই এই ৰীতি নোৱাৰে লঙ্ঘিব।

বেজবৰুৱা।— এৰোঁ পাপ কথা।

ন্যায়-ফুকন।— নাই পুণ্য কবলই!
 এৰিছে সি পাপ-ৰাজ্য জয়মতী স’তে।
 আছে মাথোঁ, পাপ-তাপ, শোক-দুখ, যত
 কুমন্ত্ৰণাৰ ফল। লৰামতি লৰাৰজা
 হাতৰ মুঠিত লই ঘটালে জঞ্জাল;
 ৰাজ্য জুৰি বিয়পালে অশান্তিৰ ঢউ,
 ঘাই-মন্ত্ৰী বাব লই দীঘলা আপই।
 ভুঞ্জিছে নিকাৰ তাৰ ঘোৰ আশঙ্কাত,
 গদাপাণি ঘূৰি অহা ভাবি। জানে তেওঁ,—
 তেওঁতেই প্ৰথমতে পৰিব আক্ৰোশ,
 পাপৰ প্ৰাশ্চিত্ত আৰু কৰিব আদায়;
 সেই ভয়ে বিচলিত কৰিছে আপক,
 কৰিব বিতত আৰু চাপেমানে কাষ
 ভয়ংকৰ প্ৰতিশোধ দিন। ঠিক
 দেখিছে সপোন, ঘোৰ বিভীষিকায়।