পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৮৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৭৩
জয়মতী।

হাজৰিকা।— শুনোঁতেই লাগিছে বিস্ময়!

শইকীয়া।— আচৰিত!

বৰ গো: ডা:।— নামানে বিস্ময় এই
 পিতৃৰ পৰাণে। ঈশ্বৰৰ অভিপ্ৰেত
 কাৰ্য্য সমুদায়;— দেশৰ মঙ্গল হেতু
 জয়মতী বলি বুলি জানিবাঁ নিশ্চয়।
 —হব দেশোদ্ধাৰ।

স: গো:।— তথাপিতো ডাঙ্গৰীয়া!

বৰ গো: ডা:—এৰাঁ বাজেকথা।
 হোৱাগই সাজু এবে, কালি ৰণলই।
 লালুকসোলাৰপৰা আজমতৰাই
 ললে দেশ সংগোপনে,—ললে গুৱাহাটী!
 নকৰি উদ্ধাৰ মই সুৰাজ্য আগেয়ে
 নধৰোঁ নাভাবোঁ একো আন কাৰ্য্য-চিন্তা;
 আগে দেশ, পাচে ঘৰ-বাৰী। এতেকতে
 যোৱাঁহঁক, যোৱাঁ দিহাদিহি, কৰাঁগই
 যুগুতি যি হয়;—হব লাগে ৰণযাত্ৰা
 কালি ঊষা-পুৱাতেই।

সকলোটি।— ভাল, ডাঙ্গৰীয়া! (বিষয়াসকলৰ দিহাদিহি প্ৰস্থান)।

গো: ডা:।—(অকলে) লালুকী লালুক সোলা
 নহওঁ নিশ্চয় মই! আছে দুয়োপাৰী,
 আছে মোৰ তীক্ষ্ণ দাঁত, কৰচনি হেতু,
 বয়সৰ সীমাডেই আশী বছৰত।