পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৪৮
জয়মতী।

 পৰিণাম দেখিছোঁ আগত;—কিবা জানি
 উটি সকলো দায় পৰে আহি গাত;
 লাগে বা ভুঞ্জিব নিজে পাপৰ নিকাৰ।
 বাজিছে বুকুত মোৰ, আশঙ্কাৰ শেল,
 বজ্ৰসম কোব তাৰ! উঠাঁ সভাসদ,
 যাওঁ ঘৰাঘৰি; ভগা-সভা ধৰি আৰু
 নাই প্ৰয়োজন।

ন্যায়ফুকন।— যত অনৰ্থৰ গুৰি
 একমাত্ৰ তুমি! পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত এবে
 এৰাবাঁ কিমতে?

(প্ৰস্থান)

অঙ্কপাত।