পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১২৬
জয়মতী।


দূত।—যিবা আজ্ঞা ডাঙ্গৰীয়া!
 (প্ৰস্থান।)

ৰজা।— মানিছোঁ আশ্বাস।
 কিন্তু, ডাঙ্গৰীয়া, বাঢ়িছে আশঙ্কা ঘোৰ:
 নাভাবিবাঁ জয়মতী সামান্য তিৰোতা,
 জানো মই মনোবান্ধ সেই ৰমনীৰ।
 দিব যে সহজে তেওঁ পতিৰ সন্ধান,
 বিশ্বাস নহয় মোৰ।

বু: গো:।— চিন্তা নাই স্বৰ্গদেৱ!
 জানো মই নাৰীপ্ৰাণ, জানো ভালোপায়।
 নিদিয়ে সন্ধান যদি দূতৰ আগত,
 সভাত কৰিলে থিয় দিবহি সম্ভেদ্,
 লাঞ্ছনা ভয়ত।

ৰজা।—লাগিছে মনত মোৰো।
 কিন্তু, জানাঁ, সৰ্ব্বভাৰ ৰাখিলোঁ তোমাত;
 তোমাতে আশ্বাস মানি পুৱাম ৰাতিটো;
 পুৱাতে মিলিম পুনু। (আসন এৰে।)

বু: গো:।— ভাল স্বৰ্গদেৱ।
 যাওঁ ময়ো, আলচোঁ উপায় আৰু গই।
 (প্ৰস্থান।)

⸻⸻