পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/২৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১১৯
জয়মতী

জয়া।—নিচিন্তাঁ মঙ্গল তেন্তে আমি তিনটিৰ?
 দিবাঁ যদি ধৰা নাথ, ঠেলি অনুৰোধ,
 বাকী তিনি প্ৰাণ তৱ, ৰাখাঁ ক’ত আজি?
 —ডুবিব দুখত দিনে। আৰু, চোৱাঁ নাথ,
 দিয়াঁ যদি প্ৰাণ তৱ, অযথা যুঁজত,
 —অকলে সমুখ হই অলেখৰ সতে—
 জীৱনৰ লক্ষ্য তৱ ৰাজ্য উদ্ধাৰৰ
 হেৰুৱাবাঁ তুমি।

গদা।—কি আছে উত্তৰ।
 জীৱনৰ লক্ষ্য মোৰ স্বদেশ উদ্ধাৰ
 নোৱাৰোঁ ভুলিব, আছেমানে দেহে প্ৰাণ।
 যি লক্ষ্য ধ্ৰুৱতৰা এই জীৱনৰ,—
 পতন-উন্মুখী ৰাজ্য ইন্দ্ৰ-বঙহৰ
 উদ্ধাৰ সাধন,—কৰি তাক শঙ্কাযুত,—
 ডাৱৰমুখীয়া —নহব যুগুত সঁচা
 অযথা যুঁজত ধৰা মৰসাহ কৰি।
 পূৰ্ণ হোক ইচ্ছা তৱ; কৰিম অকাৰ্য,
 পলৰীয়া হই অজি! কিন্তু, গদাপাণি
 নাথাকে নিশ্চিন্তে শুই কৰ্ত্তব্য পাহৰি।
 যাম মই ৰণ-বল গোটাবৰ গুণে।
 জিনিম পাষণ্ড ৰজা, দিম সমুচিত,
 পাপৰ শোধন আহি; বঢ়ালে বিপদ,
 গুপ্তসিংহ জগোৱাই নিজে। থাকাঁ প্ৰিয়া,