পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১০১
জয়মতী

ৰজা।—জানো সমুদায়।
 জানি তৱ হিতচিন্তা হিত অৰ্থে মোৰ,
 কৃতজ্ঞ অন্তৰে নিতে লওঁ তৱ গুণ।
 কিন্তু মন্ত্ৰি! কিহেতু চিন্তিত?—চিন্তাযুত
 দেখিলে তোমাক, চিন্তা-ভয় বাঢ়ে মোৰ।
 জানা তো পূৰ্ব্বৰ কথা,—জানি ভাগ্য হাঁয়,
 পূৰ্ব্বৰজাসকলৰ,—অকাল বিনাশ,—
 নেসাহিল প্ৰাণে মোৰ ৰাজ্য লাভলই।
 নাছিল সমূলি সিংহাসন বাঞ্ছা মোৰ।
 অবাবত প্ৰাণ দিয়া অতি অসহন;—
 সহেঁ তেও, হয় যদি দেশৰ কল্যাণ।
 তোমাৰ কথাত মাথোঁ পতিয়ন গই,
 উঠিলোঁহি কাৰেঙত; —কুক্ষণত হঁয়,
 লভিছিলোঁ আপদীয়া ৰাজপাট এই!—
 পিচে, ঘূৰি চিন্তা কিয়? কিবা অমঙ্গল
 দেখিছাঁ আগত তুমি? আপদ প্ৰধান
 বোলোঁ কাক? কোন সিটো প্ৰাণবৈৰী মোৰ?

বু: গো:।— নহয় সামান্য নৰ। নোৱাৰে চাপিব
 সাধাৰণে কাষ তাৰ।

ৰজা।—কিয় মন্ত্ৰীবৰ?

বু: গো:।—মহা বাহুবলী তেওঁ, লাঙ্গি-গদাপাণি।
 গোবৰ ৰজাৰ সুত, ফৈদ তুঙ্গ্‌‌ খুঙ্গ্‌‌।
 অঙ্গক্ষত কৰা তাৰ নহয় সম্ভৱ
 গুপ্তচৰ হতুৱাই।