এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
৩৫
খাছিয়া পৰ্ব্বতৰ ওপৰত ঠিয় দি মনৰ ভাব
জ্ঞানেহে দিয়ে বুদ্ধি আৰু শক্তি বল
ৰাইজৰ জ্ঞান শিক্ষা নোহোৱা ইফল।
ধিক্ মান হীন আমি আৰাম নিবাসী,
নিজৰ ঘৰত আমি হলোহোঁ প্ৰৱাসী।
বাগীছা ছাহাবে হইও প্ৰজা সমান
অপাৰ্থক দেখি আমি কৰে তুচ্ছ জ্ঞান,
ধিক্ অসমীয়া আমি নিজীব পৰাণ।
এতিয়াও আছে কিছু আমাৰ উপায়,
ঢুকাব ই নহলে আমি এক মনকায়,
দেশৰ উন্নতি হেতু কৰাহে যতন,
এলাহত পৰি কাল নকৰি হৰণ,
যি জাতিত নাইহে একতা জাতীয়তা
সি জাতিৰ দশা হয় পৰ অধীনতা।
অতএব সকলোৱে কৰা দৃঢ় পণ,
স্বদেশৰ হিত চিন্তা কৰি এক মন;
নহয়নে দুখ মনত উদয় এবাৰ
যদি ভাবি চোৱাঁ আসাম আজি কাৰ?
দেখা আন দেশে কেনে উন্নতি সাধিছে,
ৰাখিছে নিজৰ বস্তু পৰক নিদিছে,
শিল্প বাণিজ্যাদি যত উন্নতিৰ পথ
সকলোতে সি দেশৰ সিদ্ধ মনোৰথ।
