এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
১৮
চিন্তানল
দেখালে নিচান ৰূদ্ৰ জাল মায়া
কালৰ হাতেৰে উধাই ধৰা
নাহে আৰু ঘূৰি আজিৰ বেলিটি
য’তে হল লীন সি ঠাইৰ পৰা।
তবধ ধৰণী মোহৰ কোলাত
ভাবোঁ যেন আৰু নাজাগে ঘূৰি,
নিৰাশা ডাৱৰে মনক ঢাকিলে
নিজীয়ে জগত কদাপিও মৰি।
কিন্তু ই চিন্তাৰ নাহিক থিতাপি,
উদিব সি ভানু দিগন্ত জুৰি
জাগিব জগত কৰি কোলাহল
নতুন আশাৰ নিচান ধৰি।
অহা যোৱা এই নিয়তি নিয়মে
ৰাখিছে জগত পালন কৰি,
মৃত্যু নাই তেন্তে অহা যোৱা মাথোঁ
মানিবা মনত ঠাৱৰ কৰি।
অহা যোৱা সদা থাকিব চলতি,
জীৱন মৰণ ভাওনা মাথোঁ,
মৃত্যু বুলি তেন্তে নাই একো ভয়
কেৱল মায়াৰ সপোন দেখোঁ।
