এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই
দ্বিতীয় তন্ধ প্রথম দৃশ্য
{ দূৰৈত মণিপুৰৰ সৈন্যৰ শিবিৰ । দৈহাবোবে যেন কাৰোবাৰ প্রতী- mS ব্যাকুলভাৱে অপেক্ষা! কৰিছে। সেনাপতিয়ে সিহঁতৰ অন্তরাদি পৰীক্ষা কৰি ফুৰিছে। বক্রবাহনৰ ধীৰে ধীৰে প্রবেশ। মুখত এটা অস্বাভাবিক areata ]
বক্ৰ-_-
দীপালীব দীপ্তি আজি--
ম্লান পৰি গ’ল৷
ভৰি গ’ল বিক্ততাবে গোটেই জীৱন | পান কবি বিষ তাৰ আকণ্ঠ পুৰাই! সমীবণে__উতলা পবণে
সেই হীন উচ্চাবণ !
আগ্রহব অৱণত শিব দেখা পাই__ সমবেত জনতাব সেই সন্মুখত প্রতিপন্ন কবি হীন
দৃঢ়হল্তে চেপি ধৰি কণ্ঠনলী মোৰ লেখি দিলে দীপ্ত ললাটত
কলঙ্কৰ হীন হস্তাক্ষৰ--
জাবজ! জাবজ !
