পৃষ্ঠা:গৃহ-লক্ষ্মী.pdf/৩৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


 

হৰি—মই দিমেই—এশবাৰ দিম। যাৰ গান শুনি মোৰ “হৃদয়ৰ তলি ফুটি, হুমুনীয়া এটি উঠি, লাহে লাহে হামিত মিলায়” তাক যথাসৰ্ব্বস্ব দিম। পিতাৰ কিয়, চৌধ-পুৰুষৰ আঙ্গঠীও দিম।

দিবা—মাফ কৰিব ডাঙৰীয়া, চৌধ-পুৰুষৰ উপৰি চৌধ পুৰুষো আপোনাৰ বদান্যতা-গুণত উদ্ধাৰ পাব যেন হে দেখিছোঁ।

(এটা জমাদাৰ ও এটা কনিষ্টবলৰ প্ৰবেশ)।

জগন্নাথ—Hallo ভায়া লাল-পাগ্‌ড়ী, আও, আও, বৈঠ। এক ঢোক মাল খাওনা।

কনিষ্টবল—চোপ্ ৰাও। মাতোৱালা হ'কে একদম মেজাজ বিগড় গেয়া হায়, চুপ্ ।

জগন্নাথ—ঔ আই, এইটোৰ দেখোঁ মিজাজ দেখিয়েই ভয় লাগে!

জমাদাৰ—হৰিচৰণ বাবু কোন?

হৰি—মই। কেলেই?

জমাদাৰ—তোমাৰ নামেৰে এখন গ্ৰেপ্তাৰী পৰনা আছে— তোমাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ আহিছেোঁ ৷

হৰি—কেলেই, অপৰাধ বা কি?

জমা—সুবল নামেৰে এটা মানুহৰ মূৰৰ খোলা ভঙ্গা বাবে।

হৰি—আতি যাও। হামলোক মৌজমে হায়।

কনিষ্টবল—আৰে এচা বুৰবক্ আদ্‌মিতো হাম কভি দেখা হয় নেই। হুজুৰ, ইস্কো পাক্‌ড়েগা?