এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
গীতি-মালিকা।
গই আহোঁ বুলি, নাহিলে সমূলি,
কিয়নো সি সখি, এনুৱা নিঠুৰ?
যদি দলিয়াই দিয়ে তেনে কিয়
এনেকই হিয়া কৰি নিলে চুৰ?
প্ৰাণৰে সখিহে, অবিহনে তাৰ,
ভাঙ্গি চিঙ্গি বুকু হল ছাৰখাৰ;
দিনে ৰাতি সখি, আছোঁ তাকে ৰখি,
যাতনাতে হেৰা, আছোঁ গই বুৰ।
হাঁহিছে ফুলনি, কুলি কুউ গায়,
সখিহে, দুখুনি ময়ে নাথোঁ হায়!
কিয়বা নিচিনে সখিহে, মৰণে?
ই বিষাদ হব মৰিলেহে দূৰ।
১৯
