পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৮৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
[ ৮৩ ]
 

পদ।

এহি মতে কৃষ্ণে ৰাধিকাক কৰে শান্ত ।
অনন্তৰ মাধৱক ৰাধিকা বােলন্ত ॥
কন্টকত হাষ্ঠীতে নপাৰাে আরুময়ী ।
যেই লাগে কৰা প্রভাে কহিলোঁ নিশ্চয়ী ॥৩৮৮॥
ৰাধিকাৰ মন বুঝি কৰিয়া বিগলতি ।
মাধৱে বোলন্ত উঠা দেঁঁউকান্ধ পাতি ॥
স্ত্রীৰো দুৰ্জ্জয় ভাৱ শুনা সৰ্ব্বজন ।
ৰাধিকায়াে সাজ ভৈলা উঠিবাক মন ॥৩৮৯॥
বস্ত্র কাছি পাৱ তৃলি উঠিবাক যাই ।
অন্তৰ্দ্ধান ভৈলা কৃষ্ণ নেদেখে দুনাই ॥
আগতে নেদেখি কৃষ্ণ ৰাধিকাৰ শােক।
সেই বেলা খেদি আহি পাইলে গোপীলােক ॥৩৯০॥
সবে গােপী এক হুইয়া কৃষ্ণক বিচাৰি।
একো মতে নাপাইলা ফিৰিলা আশা এৰি ॥
যমুনা তীৰত বহি কৰিলা কীৰ্ত্তন ।
সিথানে কৃষ্ণক দেখা পাইলা গােপীগণ ॥৩৯১॥