পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

ৰাধিকায়ো দূৰে দেখি মাধৱৰ গায়। গােপিনী অালাপ চিহ্ন দেখিবাৰে পায়। পুনু ঘােষ পাতিলা ৰাধিক ক্রোধভাৰে। অধােমুখে ছিল কৃষ্ণক না চাৱে । ২৮ { মাধৱে দেখ ৰাধিকাৰ ক্রোধ বৰ। ভয়ে তান নওচৰ না চাপে দামােদৰ ৷৷ আনিলয় বচন বুলিল। দেৱ হৰি । দণ্ডে যুগ যাই মােৰ তােমাক সুমৰি । ২৮১। তুমি মোৰ গতিমতি তুমি মোৰ প্রাণ। তুমি বিনে সংসাৰ বান্ধৱ নাহি আন । কৰবােৰ কবি কহেন কৰিব। ভিন । কাম সাগৰত বুয়ে। চপাই মােক কিন ॥ ২৮২ তথাপি ক্ৰোধত ৰাধা নে। তেলন্ত মাথ । মহাভয়ে কাতৰ কৰন্ত জগন্নাথ | দেখাইলন্ত কামাতুৰ পুরুষৰ ভাৱে । প্রণিপাতে নমিল। ৰাধাৰ দুই পাৰে। ২৮৩ | কৃষ্ণৰ কপালে ৰাধাৰ অলিত লাগিল। দেখি দূতগণে সৱে বেড়িয়া হাসিল । তথাপিতে। ৰাধা নুরুলিল। প্রিয় বাক । কৰ বােৰ কৰি চাই ৰহিলা ৰাধাক। ২৮৪ :