পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

সুতিকাধে যাকব্রহ্মাদেৱে, আলিগি ধৰিৰে মােৰ গাৰে, তেৰে গুছে ইতাে মোৰ কামশৰ জুই। বলে দেৱগণে জানান, নাৰীরূপে ক্ষেত্ৰী অৱতাৰ, যুদ্ধক প্রবন্ধে মাধৱক খেদি যাই ৪ ২২২। বােলে বা অন্যদেৱগণে, কৃষ্ণক এমৰি ৰঙ্গমনে, | ঘোৰ গদা ধৰি ৰণক চলিলা ৰাই। সাবাকে এৰি কৃতাঞ্জলিকৰি,কাৰ্যকদেখিলো নেত্রভৰি, আজিৰ যুদ্ধ ত হাৰিব জানে। কানাই}} ২২৩ |} বস্ত্রক কবচে বদলে তাত , কবচ উপৰে কণ্ট। যত, ঘোর যুদ্ধে বিন্ধি মুচ্ছিত ক্ষেত্রিয়গণ। ৰাধাৰ হৃদয় স্তন দুই, লোহাৰ কণ্টক সম হুই, তার বিষে কৃষ্ণ হুইবে আজি অচেতন ২২৪}} যেৰে ৰণ জিন দামোদব, তেৰে ৰঙ্গ হৈবে পুরুষ, ৰাধাৰ জয়ত কৌতুক নাৰী সবাৰ । এহি বােলি বুলি দেগণে, কৃষ্ণৰ জয়ক সাধে মনে, | সাধে দেৱ নাৰীগণে জয়ক ৰাধাৰ । ২২৫। কপূৰ তাম্বুল তুলি ধৰি, সুবর্ণ সফুৰা ভৰি পুৰি, | ৰত্নাৱলী উঠি ত্বৰিতে দিল। গোচৰ, শুনিয়াে বচন ৰাধাৰাই, যাচি গৈলে পুনু মান্য নাই, নাৰী কোন আন পুরুষক খেদি যাই ২২৬||