পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
[ ৪৮ ]

ৰামনাম নৌকাএৰি কোনে যাইবা তৰি।
ভৰাদিয়া যদি যাবে নতু আসে বুৰি॥
কহে ৰাম সৰস্বতী এহি তত্ব সাৰ।
ৰাম ৰাম বুলি হোৱো সংসাৰৰ পাৰ॥ ২১৮ ॥

⸺⸺
 

লেচারী

সুকণ্ঠীৰ বাক্য মনোহৰ,  শুনি ৰাধা উঠি অনন্তয়
 নেতবস্ত্ৰখানি পিন্ধিলা গাৱে মেৰাই।
নিতম্ব যৌবনী ক্ষীণ কটী,  ৰত্নৰ মেখলা বান্ধে আৰ্টি,
 যেন ফলভৰে ভাঙ্গিযো পৰয় ডাল॥ ২১৯ ॥
বস্ত্ৰে ঢাকিলেক দুই স্তন,  মেঘে টাকে যেন পূৰ্ণচান,
 যদি আৰ হোৱে তথাপিতো গৌৰবৰ্ণ।
তথাপিতো জ্বলে দুইস্তন,  ঢাকিবে নোৱাৰে একোতন
 আকাশত প্ৰকাশন্ত যেন দুই চন্দ্ৰ॥ ২২০ ॥
বিমানত বসি দেৱগণে,  বিয়াকুল-চিত্ত কামবাণে
 স্তনভৰে হাণ্ঠীতে হালে কৃশ-কঙ্কাল।
হাতেনানা পুষ্পগুচ্ছ লৈয়া,  চলিযান্ত দেবীমত্ত হুয়া
 সুৰত কৰ্ম্মত জিনিবো আজি গোপাল॥ ২২১ ॥