পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

[ ৪৩ } ৰত্নাৱলী বােলে প্রভাে নলগিয় আক। ৰাধাৰ সেৱাত মই সবে পাইবাে তাক। মাধৱে বােলন্ত তেবে, লৈয়ােক মুকুতি। ব্রহ্মা হৰ পুৰন্দৰে বাঞ্চে দিনে ৰাতি । ১৯৩ যি কাৰণে ব্রহ্মা হৰে কৰম্ভ সেৱলি । তাহাকো ন লাগে বুলিলন্ত ৰত্নাৱলী ॥ তােমাৰ চৰণ যিতাে কৰিয়াছে। সাৰ। তাতত কৰি অধিক মুকুতি কোন চাৰ ॥১৯৪১ মাধৱে, বেলন্ত তুমি মনে কৰি সাৰ । যিব ধন লাগে তুমি খুজিয়ো আমাৰ । ৰত্নাৱলী বােলে গােপীকাৰ প্রাণবৈৰী । নাহি ধন তােমাৰ মােহন বংশি সৰি । ১৯৫। আন কিছাে নাই ধন নামাগো তােমাৰ । বংশি দান দিয়া প্রাণ চোৰ গােপকাৰ । তুমি বংশি বায়া যি বেলাত মনােহৰ ।। বিৰহত পুৰিমৰে গােপী নিৰন্তৰ ৷ ১৯৬৪ সেই বংশি আমিসবে বজাইবাে সুখে । তেবেসে জানিব বিৰহৰ যত দুঃখে । মাধৱে বােলত্ত কহা উপহাস এৰি । বংশি বড় কোন ধন আপনাত কৰি। ১৯৭।