পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

নানা ভাৱ ৰাধিকা কয় যত যত । দিন বঞ্চিবাক হেতু বিৰহ কালত। বিবৃহিণী কন্যা সবে বিৰহৰ থানে। চিত্ৰ কৰ্ম্ম কৰি তেৰে পতিয়াৱে মনে {}১৮৩। তােমাক না পাই ৰাধা বিৰহ অনলে। কাম দেৱ লিখিল চৰণৰ তলে । কতত বিৰহিণীয়ে দেৱক পূজা কৰি । কতাে গীত গাৱন্ত শ্যামীক মনে ধৰি । ২৮-৪ | শুক সাৰী পঢ়াৱয় পলিটাৱে মন । এহি মতে কাল বঞ্চে বিৰহিণীজন {{ তাৰ বিৰহে ৰাধ! চিত বিষাকুল ।। এতেকে কত কাল বঞ্চিবাৰ ছল ॥ : তাতে আৰু কথা আছে নকহিতে মন । নকহিলে মহন্ত আজ্ঞা হোৱে চন।। সি কাৰণে বােলো সেবে শুনা কথা সব তোমাক না পাই ৰাধা বাতুল আক। এ এত প্রতি ৰাধিকা বেলন্ত নে ঘ}ে চৰণত পবাে দোষ ক্ষেমা নাৰায়ণে ধ্যান কৰি ৰাধিকায়ে হৃদয়ত পাই। চৰণত পৰিয়া কান্দিলা ৰাৰা ২৪ ১৮ , }