পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৪৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

হেন শুনি মাধৱে হাসিল। খল খলী। রত্নাক বােলন্ত ৰাধা পৰম আজলি । চৰণত কামদেৱ লেখিলা গোপিনী । কিমতে মাতম্ভ তাক আপােনা আপােনি। ১৭৮ ৰাধিকাৰ কথা শুনি হাসি হাসি মৰি । পাছে কি কৰিলা কহিয়ােক প্রাণেশ্বৰী । শত্নাৱলী বােলে জানো কথা সাঙ্গোপাঙ্গে। মুখে হৰি হৰি বােলা হৃদয়ত ৰঙ্গে। ১৭৯। তৃণ খাই জীয়ে পশু অৰণ্যত থাকে । কোন দোষ কৰিয়াছে ব্যাধে মাৰে তাকে। জল খাই জীয়ে মৎস জল সে জীৱন । কোন দোষে তাহাকে কৈশর্তে কৰে চন}{১৮০ লতা প্রায় জীয়ে সাধু সন্তে সে জীৱন । থলুৱা তাহাৰ শত্রু ভৈলা কি কাৰণ ।। এই তিনি বৈী আকাৰণ জগতত ।। তোমাক লেখিলে প্রভাে তাহাৰ অগিত ॥১৮ ১। পৰম অবোধ আমি গােৱালৰ নাৰী। পতি পুত্র এৰি ভজিলােহে নিবিচাৰি । বাধে যেন হৰীণক মাৰে শৰে হানি। তুমিয়ো ৰাধাক মাৰা বিৰহ অগনী। ১৮২।