পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

মলয়া পৱন শুনি ভৃঙ্গাৰীৰ ৰাৰ । ময়ুৰৰ নাদত বিৰহে পুৰে গাৱ ॥ আকে জানি সত্বৰে কৃষ্ণক মাতি আনি। মাধৱক পাইলে সে জুৰাই মােৰ প্রাণ । ১১৮ ৰাধাক শম্বােধি মাতিলেক ৰত্নাৱলী। থাকিয়ােক মন সুখে ন হৈবা বিকলী । আমি সবে থাকন্তে তােমাৰ হেন দুখ । আজি পাইলে মাধৱক ন চাহিবাে মুখ ॥১১৯ এহি বুলি ৰাধাক নমীয়া ৰত্নাবলী। চলি গৈলা মাধৱৰ সমীপক বেলি ।। শুনিয়েক আত অমৰে কৃষ্ণ কথা। গোপাগণ সমে মাধৱৰ ক্ৰীড়া যথা ১২০ || ৰাধাক নে দেখি কৃষ্ণে গােপীগণ মাঝে। পৰম বিৰহ মন ভৈলা যদুৰাজে । হৃদয়ত পাইলা ৰাধিকাৰ প্রেম জৰি। মাধৱৰ পাৱত বান্ধিছে দৃঢ় কৰি ॥ ১২১। নাধিকাক নে দেখিয়া মাধৱ মুৰি । সেহি খানে এৰিল। যতেক গােপ নাৰী । অস্তৰিছে জানিছে। ৰাধিক। ৰােষ কৰি । মন দুখে কৃষ্ণে তঁাকে ফুৰস্ত বিচাৰি ॥ ১২২