পৃষ্ঠা:গীতগোবিন্দ.pdf/২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

| { ২১ ] পীতৱ কৃষ্ণৰ পিন্ধিলা গােপী কাছি। আপােমাৰ নীলবস্ত্রে কৃষ্ণক অবৰি। কৃষ্ণৰ বংশিক কাঢ়ি বাইবে লৈলতা। খােপ গােট কৃষ্ণৰ বান্ধিলা মেলি চুড়া ||৮৩। আপুনি পুরুষ কাচ লৈলা গােপীগণে। নাৰী বেশে মাধৱক কাচাৱেবতনে। কত বংশি বাৱে কতো চাপৰি বজাৱে।। চাপৰিৰ চেৱে চেৰে নাচ মাধৱে ৮৪। ইটে সিটে গােপী সৱে কহে চকুঠাৰি । নাৰীৰ দুখক কিছাে না জানে মুৰাৰি । নাৰী হুয়া নাচি কৃষ্ণে তাৰ ফল পাওক। মাতিকে খুজতে নামাতিব গােপীকাক। ৮৫ । এহি বুলি তেসম্বেও মনে সাৰ কৰি।। গােপীগণে অলঙ্গিবে খােজন্তে মুৰাৰি । কৃষ্ণবেশে গােপীগণে নাচাৱন্ত মুখ। বিৰহিণী-জনৰ জানিবে তেবে দুখ ।। ৮৬ |} তাসম্বাৰ পরিহাস জানিলন্ত হৰি। পুরুষ ভৈল কৃষ্ণ নাৰীবেশ এৰি ।। দেখি পােপগণে আতি মৰে কাম ভােলে । আলিঙ্গি চুম্বিয়া কাকো বৈসালন্ত কোলে ৪৮৭