পৃষ্ঠা:গল্পাঞ্জলি.pdf/৪৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪২ গল্পাঞ্জলি

সলাইছিল।) কিন্তু যেতিয়া মানুহক দুখে লগ ধৰে, তেতিয়া সি অকলশৰীয়া হৈ নাহে : তাৰ বিজয় পূৰ কৰিবলৈ অনুৰে। লগতে থাকে। মালতীয়ে ঈশ্ববক চিন্তি আৰু নিজৰ কপালৰ ওপৰতে সকলে দুখৰ ভাৰ দি, কোনোমতে পুতেকটিক বুকত বান্ধি লৈ থাকিল; নিৰ্দয় বিধাতাৰ সিও সহন নহল। সংসাৰত বন্ধুহীন বিধবা এজনাব একেটি মাথোন মৰমৰ অমৃত-সনা বস্তু, সেই লটিকো মাৰি নিলে। হায় বিধাতা! এনে দুখুনীৰ একেটি মাথোন ৰতন, তাকে কাঢ়ি নি কি সুখ পোৱা! মালতীৰ জীৱন উদ্দেশ্যহীন হল; জীৱনৰ প্ৰতি তেওঁৰ শ্ৰদ্ধ৷ নাইকিয়াত পৰিল। এতিয়া মালতীৰ অতুল সম্পত্তি; ইমান সম্পত্তিৰ তেওঁ কথাকে শুনা নাই। কুৰি বছৰ বয়সত ইমান দুখ কষ্ট সহি আৰু ইমান সম্পত্তিৰ অধিকাবিণী হৈ, মালতীয়ে কি কৰিব একো বুজিব নোৱাৰিলে। আন্ধাৰ জীৱনৰ বাকী সময় খিনি, কোনোমতে কটাব পাৰিলে মালতীৰ উদ্ধাৰ; তেওঁৰ ইমন। টকাৰ দৰকাব কি? দূৰ সম্পৰ্কৰ দেৱৰ এজনক সকলে ভাৰ গতাই দি তেওঁ নিশ্চিন্ত হব খুজিলে। খত হল; খত বেজেষ্টৰী হল। ইমান দিন মালতীৰ মন আছিল, আদৰ আছিল, কাবণ টকা আছিল। এতিয়া টকা আনৰ হল, লগতে মান আদব সিও আনৰ