পৃষ্ঠা:গল্পাঞ্জলি.pdf/২০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
১৩
তাৰা

নো মােক ভাবে নে নাভাবে জানিব পাৰিলে ! যাক মই দিন ৰাতি নােবাৱাকৈ অবিৰত ভাবিছোঁ, যাৰ সোঁৱৰণি মােৰ সাৰ সম্পত্তি, সেই তাৰাই নাে মােক নাভাবে নে? নাভাবে বুলি ভবাটোতে যেন গােপালৰ হিয়া ফাটি যায়, জীৱন অৱলম্বনহীন হৈ পৰে! সেই স্বর্গীয় বুকুৰ ভিতৰত থাকিব পাৰিলে, সংসাৰৰ পাপ তাপ শােক মোহ সকলােৱে মােক ডুবাই ৰাখক, অনন্ত কাল ভীষণ নৰকত পৰি থাকোঁ সিও ভাল, সিও সুখ−বৰ সুখ! সকলােতকৈ তাৰাৰ ভাবনা হােৱা, তেওঁৰ বুকুৰ ভিতৰত আসন লােৱা মােৰ অনন্ত সুখ অপাৰ আনন্দ! গােপালে ভাবিলে তাৰাক এবাৰ চাম।

 পূর্ণিমাৰ জোনৰ অমৃতময় কিৰণ পাব বুলি চকোৰে আকাঙ্ক্ষাপূর্ণ চকুৰে চাই আছিল; জোনৰ সুধা-সনা কিৰণৰ সলনি বিজুলীৰ চকমকনি আহি চকোৰক পুৰি পেলালে ! তৃষ্ণাতুৰ চকোত পাখীটিয়ে “ফটিকজল ফটিকজল” বুলি মেঘৰ ফালে চাই আছিল; শীতল জলে পিয়াহ গুচোৱাৰ সলনি প্রখৰ তাপে সেই পিয়াহ বেচি কৰি দিলে। ই জোনৰ ইচ্ছা নহয়; মেঘৰ ইচ্ছা নহয়; চকোৰৰো নহয়; কেৱল বিধাতাৰ ইচ্ছা, সকলােৱে নিয়ন্তাৰ ইচ্ছা। বিধাতাৰ ইচ্ছাক্রমে গােপালৰ এই ইচ্ছাও পূৰ নহল। তাৰা এতিয়া আনৰ; তেওঁক চাবলৈ গােপালৰ কোনাে স্বত্ব নাই। যাক এনিমিষাে চকুৰ আঁতৰ হব নিদিব বুলি ভাবিছিল, যাৰ লগত অলপমানো অমিল হব বুলি ডিঙিৰ