পৃষ্ঠা:কেন্দ্ৰ সভা.djvu/৩২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


[ ২৪ ] লিখা পঢ়া । নিশিকে বুলি নাভাবিব। দুজনী এজনীয়ে । কিতাপ কাকত খৰচি নোৰোৱাকৈ মাতিব পাৰে, আৰু দুজনী । এজনীয়ে পঢ়াশালিত পঢ়ি মহলা দিয়ে, খ্যাতিও পায়। এওঁলোকেই আমাৰ মহিলা মণ্ডলীৰ ৰত্ন । ( চাপৰি ) লিখা পঢ়াত আমাৰ তিৰোতাৰ এই অৱস্থা । এতিয়া সোধে! তেওঁলোকৰ এনেকুৱা অৱস্থা হোৱাৰ কাৰণ কি ? তেওঁলোক আন দেশৰ তিৰোতাৰ নিচিনা জনা বুজা বা। । পণ্ডিত নহয় কিয় ? আন দেশৰ তিৰোতাৰ নিচিনা সজ আলাপ । কৰিব নাজানে। কিয় ? ৰান্ধন বাটনত পাৰ্গত নহয় কিয় ? এই অৱস্থাৰ বাবে । কোন জগৰীয়া ? মোৰ বিবেচনাত জগৰ। আমাৰ । আমাৰ তিৰোতা আমাৰ অধীন । আমি যেনেকৈ চলাও তেওঁলোক তেনেকৈ চলে, আৰু যেনেকৈ ৰাখোঁ। তেনেকৈ থাকে । পাচত, আমি তেওলোকৰ শিক্ষাৰ কিবা বাবস্থা কৰিছোনে ? মানুহে এক শিকে দেখি আৰু এক শিকে লেখি । পিচে, দেখি শিকিবলৈ তেওঁলোকৰ কোনটো সুচল আছে ? বুকুত ৰিহা লবৰ দিন ধৰি আমি তেওঁলোকক পোহনীয়া শালিকীৰ নিচিনা সজাত ভৰাই আৰ বেৰ দি থৈ দিওঁ । কেতিয়াবা । বাজলৈ এৰি দিলেও, এহতীয়া ওৰণিৰে তেলশালিৰ বলদৰ নিচিনাকৈ চকু বান্ধি আৰু চাৰি ফালে | চানিটা বৰ জাপিৰে চন্দ্ৰ সূৰ্বাই নেদেখাকৈ পঠাও । ( সজ সজ শব্দ ) জানোচা তেওঁ কাৰবাক দেখে, জানোচা৷ তেওঁক কোনোবাই দেখে, এই ভয়ে চিৰকাল আমাৰ পাচ নেৰে। । এই ভয়তে আমি তিৰোতাক সজাৰ শালিকীনাদৰ ভেকুলি