পৃষ্ঠা:কীচক বধ (Kichak badh).pdf/8

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


কামতেই অলপো খুঁত নাই। মানুহে যেই সেই বিষয়কে ইমান ভালকৈ শিকিব পাৰে কেনেকৈ মই ক'ব নোৱাৰোঁ। মই হ’লে নোৱাৰোঁ।
[দ্ৰৌপদীয়ে চৰ্পত এগিলাচ আনি কীচকৰ আগত থৈ পিচ হুহঁকি যায়। কীচকে গিলাচটো দাঙি এঢোকা মাৰিয়েই ৰয় আৰু ডাঙৰকৈ চকু মেলি দ্ৰৌপদীলৈ চায়।]
কীচক – ইমান বঢ়িয়া চৰ্পত মই জীৱনতে খোৱা নাই। কোনে তৈয়াৰ কৰিছিল ? ( বাকীখিনিও খাই শেষ কৰি উৰ্ম্মালেৰে মুখ মচে। )
সুদেষ্ণা – আৰু কোনে কৰিব। সৈৰিন্ধীয়ে।
কীচক – কেনেকৈ কৰে আমিও শিকিব হে লাগিব। মই এতিয়া যাওঁ। পিচে এটা কথা – মোক এনে চৰ্পত আৰু এটেকেলি লাগে, আজিয়েই – এতিয়াই।
সুদেষ্ণা – বাৰু, মই পঠিয়াই দিম।
কীচক – কাৰ হাতত ?
সুদেষ্ণা – কিয়, পঠিয়াবলৈ মানুহৰ আকাল লগিছে নে !
কীচক — যাৰে তাৰে হাতত পঠিয়ালে নহব। এনে বঢ়িয়া চৰ্পত পাই যদি বাটতে খাই নৰ্দ্দমাৰ পানী ভৰাই লৈ যায়।
সুদেষ্ণা – খাওঁতে গম নাপাবা জানো ?