পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৮৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি | ( মহৰ্ষি শুক্ৰৰ প্ৰবেশ)। [ বাৎসল্যভাবে শুক্ৰই দেৱযানীক আলিঙ্গন কৰে ] আই দেৱযানী, শুনিছোঁ সকলে মই ঘূৰ্ণিকাৰ মুখে। আপোনাৰ সুৰু তি দুস্কৃতি অনুসৰি, সকলোৰে ঘটে সুখ দুখ সংসাৰত। বোধ কৰে তুমি কৰিছিল কিবা পাপ আই! ফলত যিহৰ, ঘটিছে তোমাৰ এই দশা। হেন জানি সোণ মোৰ নকৰিবা শোক। মলছি চকুৰ পানী, আহ যাওঁ ঘৰ। দেৱষানী- পাপ-ভোগ হক বা নহক, দুস্কৃতি ফলত, নালাগে সি কথা। শৰ্মিষ্ঠাই যি কৰিলে মোক, সম্প্ৰতি হে লাগে তাক। কইছে বিবৰি মই ঘূৰ্ণিকা দাসীক; শুনি আছ সকলে। নিশ্চয়। আৰু, চা যদি শৰ্মিষ্ঠাই যি কলে। আগত মোৰ, তেন্তে পিত নকৰি পলম এতিয়াই ক্ষমা মগা উচিত তোমাৰ, শৰ্মিষ্ঠাৰ কাষত। ঘৃণিত স্তবক ভুমি তাইৰ বাপেকৰ? প্ৰতিগ্ৰহ উপজীবি! কত আছা গুনি, পৰ অন্ন ভোজী স্তাবক সন্তানে কৰে অপমান তাৰ প্ৰভু-নন্দিী ক? দণ্ড তাৰ নিশ্চিত বিধান!