পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি পদত তোমাৰ; অথত মুক্তাফল যেনে! হায়! নাপালে তথাপি প্ৰেম অভাগিনী নাৰী! কিনো বক্সে বন্ধোৱা হৃদয়! আশা ছেদ বধৰ সমান। কৰি আশা ছেদ মোৰ, হবা নে হে সুখী? সচিব নে শান্তি বিপ্ৰ, হৰি শান্তি মোৰ। নাৰী বধ পাপৰ কি পৰাচিত নাই? বেলে, কোন সেই নাৰী?-দেৱযানী, অপৰাধ শূন্যা দেৱযানী, অনুগ্ৰহে যাব, তিনি বাৰ পালে প্ৰাণ অকৃতজ্ঞ। কচে। ভাবিছা নে হেৰ বিপ্ৰ, উপেক্ষি অভাগী মোক ধাকিব। সুখত? নোৱাৰা, নোৱাৰা, বোলে। নোৱাৰা নিশ্চিয়! ৰমণীৰ প্ৰেম, ক্ৰোধ, অটল দুৰ্বাৰ। নাৰীৰ প্ৰণয়বাৰি সমূলি বুৰায়; ক্ৰোধৰ অগিয়ে দহি, কৰে ভস্ম মূল পৰিমিতে। শুনা কচ, শুনা হেৰ। ব্ৰাহ্মণ কুমাৰ। পবিত্ৰ জাহ্নবী জল, দুৰ্বাক্ষত, তিল কুশ হাতে তুলি লৈ দেৱযানী দিয়ে অভিশাপ; --- এতকাল কৰি তুমি কঠোৰ যতন যি বিদ্যা লভিলা, বিদ্যা মৃত্যুসঞ্জীৱনী, ফলৱতী নহব তোমত, বুলিলে নিশ্চয়!