পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি ৫৩ মূৰ্তি ধৰি কৰে সাম গান। যজ্ঞ ধুম সৰগ সোপান। কৰুণা সৌন্দৰ্য্যে ধৰি পোৱালি হৰিণাৰূপ জুৰাই পৰাণ। কিন্তু, কিন্তু, কৰ্তব্যৰ কঠোৰ শাসন এৰোৱা দুষ্কৰ। এৰি জনক জননী আছো বহুকাল; জ্ঞাতি বন্ধু শোকত আকুল; আশ পালি আছে,-অধ্যয়ন কৰি সমাপন কচ উভতিব ঘৰ। কৰ্তব্যৰ অধীন সন্তানে সম্পাদি কৰ্ত্তব্য, আজি যাব থোজে সেইদেখি ঘৰ : আশীৰ্বাদি গুৰুদেৱে কৰি বিদ্যা দান, শিষ্যক মেলানি দিলে। তোমাৰ কাষত লভিলে মেলানি সুলোচনি, যাব পাৰে আজি কচ ত্ৰিদশ আলয়। দেৱযানী—আছে এটি নিবেদন মোৰ, তোমাৰ কাকত-অঙ্গিৰাৰ পৌত্ৰ তুমি, ফুল শীল বিদ্যাৰে মণ্ডিত; সম দম তপস্যাৰে অলঙ্কত ৰপু। মহৰ্ষি অঙ্গি, মোৰ পিতৃৰ পুজিত। জনক তোমাৰ বৃহস্পতি পূজিত সিমতে মোৰ। কৃতবিদ্য লভি বিষ্ঠা তুমি; পুত ব্ৰহ্মজ্ঞানে কলেবৰ। আছে মোৰ অতি ক্ষুদ্ৰ এটি নিবেদন, শুনা সৌম্য শুনা