পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দেৱযানী (স্থান-শুক্ৰৰ আশ্ৰম ) { দেৱযানীয়ে পুজাৰ নিমিত্তে ফুল জলৰ আয়োজন কৰিছে। কচ-নমস্কাৰ দেৱানী! দেৱযানী-নমস্কাৰ কচ! কচ— আহিলো তোমাক আজি লবলৈ বিদায়। অতি মন দুখে আকুল কৰিছে প্ৰাণ। লাগিছিল নিজ ঘৰ যেন এই ঘৰ; পিতৃ বৃহস্পতি যেন গুৰুদেৱ মোৰ; গুৰু-কন্যা যেন মোৰ আপোন ভগিনী। চেনেহ-দোলেৰে বান্ধি ৰাখিৰিলা মোক। ইজন্মত শুজিব নোৱাৰে। এই ধাৰ। তোমাৰ মনত মাত্ৰ সততে জাগ্ৰত মঙ্গল কামনা মোৰ। হেৰ: সুবদনি! বাৰে বাৰে ব্যৰ্থ কৰি দানৱৰ চেষ্টা। ৰাখিলা জীৱন মোৰ। ”ালে প্ৰাণ মই কৃপাত তোমাৰ। এৰি ইহেন আশ্ৰম, ত্যজি আশ্ৰম-ঈশ্বৰী এনে, যাওঁ কোন সতে? ইঠাইৰ প্ৰতিগাছি তৃণে বান্ধিছে হৃদয় মোৰ। প্ৰতি কুশাঙ্কুৰে হে বিজড়িত দেখো, সদ্য অঙ্গুৰিত। চিৰানন বায়ুৱে বিলায়। পুষ্পিত বিৰিখ লতাবোৰে