পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৬০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্ৰেম ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সত্ত্ব বিটো পৰিছে নিজৰি। গিৰি বন গছ লতা সচেতন কৰি; অমৃত হাঁহিৰ ণং ফুলত ফুলায়।। যি শকতি প্ৰভাৱত মন্দাকিনী যায়; অণু পৰমাণু মিলে আকৰ্ষি অন্তৰ।। পৃথক আতমা মিলি হয় একেশ্বৰ; ব্যৱধান ক্ষয় হয়, ওচৰে আঁতৰ। অব্যক্ত বেকত হয়। গুচে আত্ম পৰ; সৰ্ব্বাঙ্গে সৰ্বাঙ্গ লয়। জীৱনে জীৱন; আননে আনন্দ, মহানন্দৰ সুজন। সংজ্ঞাৰ অতীত শক্তি, বিশ্বব্যাপী কায়। ক্ষণিক সম্ভোগে যাৰ দেৱত্ব মিলায়; মৰু বুৰে, শিল পমে, বিন্দুৰ পৰশে; প্ৰেম আখ্যা মহাশক্তি জগৎ প্ৰকাশে। ১৮৩৩ শক। জেঠ, হাওড়া।