পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি ময়ো নিতৌ শুনো, দিনৌ মনে গুণে, এ হে, কেনেকৈ পেলাম তাক ফালত, হে, দীঘলকৈ ৰাখিছে, সেইহে এই চুলিটাৰ, এ হে | ককালত মেৰাম তাৰ পাকত, হে। টানি আনি চোৰ, দিয়াম শাস্তি ঘোৰ, এ হে, আমাৰ ৰাধাৰাণীক দিয়ে হে। নূপুৰ গুৰি কৰি, বাহী নিমে কাঢ়ি, এ হে, | যদি হওঁ গুৱালৰ জীয়ে হে। | (ৰাধাৰ প্ৰবেশ )। ৰাধা শুনিছে। সখীহঁত, শুনিছে বাইহঁত, এ হে, নক বা নিদাৰুণ কথা হে।। নেলাগে ধৰিব, নেলাগে বান্ধিব, এ হে, | মোৰ জীৱই পাব ৰে ব্যথা হে॥ বৃন্দাবনতে, কদমৰ তলতে, এ হে, | যিজনে বজাইছে বাঁহী হে।। দেহ-লাও তেওঁ মোৰ, তেওঁ মোৰ মন-চোৰ, এ হে, কাবৌকৈ মাতি আনাহি, হে। বহাগ, হাওড়।