পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


 ময়ো নিতৌ শুনো, দিনৌ মনে গুণো, এ হে,
  কেনেকৈ পেলাম তাক ফান্দত, হে,
 দীঘলকৈ ৰাখিছোঁ, সেইহে এই চুলিটাৰ, এ হে
  ককালত মেৰাম তাৰ পাকত, হে।
 টানি আনি চোৰ, দিয়াম শাস্তি ঘোৰ, এ হে,
  আমাৰ ৰাধাৰাণীক দিয়ে হে।
 নূপুৰ গুৰি কৰি, বাঁহী নিমে কাঢ়ি, এ হে,
  যদি হওঁ গুৱালৰ জীয়ে হে।৷
  (ৰাধাৰ প্ৰবেশ)

ৰাধা— শুনিছোঁ সখীহঁত, শুনিছোঁ বাইহঁত, এ হে,
  নকবা নিদাৰুণ কথা হে।
 নেলাগে ধৰিব, নেলাগে বান্ধিব, এ হে,
  মোৰ জীৱই পাব ৰে ব্যথা হে॥
 বৃন্দাবনতে, কদমৰ তলতে, এ হে,
  যিজনে বজাইছে বাঁহী হে।
 দেহ-লাও তেওঁ মোৰ, তেওঁ মোৰ মন-চোৰ, এ হে,
  কাবৌকৈ মাতি আনাহি, হে।৷

১৮৩৩ শক৷
বহাগ, হাওড়া৷