পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি খন্তেকে খন্তেকে কুৰি বাৰ আহি পদুলি-মূৰলৈ চাওঁ। নিৰাশ! নিৰাশ! চিঠি অনা কাল শুই আহিল, গল! অশোক জুপিত অশোকৰ ঘূপি আগৰ দৰেই ৰল; জুৰ বায়ু জুৰ বলে একেদৰে; | জোনাকী একে পোহৰে; আমৰ আগত কুলিৰ ৰাগিণী লৰচৰ ক'ত। কৰুে? আগৰ দৰেই জিলীয়ে মাতিলে দুৰ্ব্বাত মুকুতা জ্বলে; আগৰ দৰেই পৰঘুমা পখী। | প্ৰেমৰ কথাটি কলে। কিন্তু ওখ আশা পৰ্বতৰ টিং যি আছিল মোৰ ঠাই, নিৰাশ-সাগৰে পৰি একেবাৰে সমূলি গলে লুকাই। সি নিশাৰ মোৰ সকলো অৱস্থা অভেদ্য আন্ধাৰে চকা, স্মৃতি-লেখনীৰ . এধা-মছ। এটি ৰেখ আছে চকামকা। পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি হাঁহি-ভৰা মুখ, হাঁহি-ভৰা ভেট পাহি;