পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্ৰবসুৱাৰ চিঠি প্ৰিয়াহে! তোমাৰ কঠিন চিত; চাওঁতে চাওঁতে তিনি নিশ্য গল, চিঠিৰে কৈলা বঞ্চিত। এয়োদশী ৰাতি চিঠিৰ সময় উকলি যেতিয়া গ’ল, বকুল ডাল ত বেজাৰৰ গীত পাথাটিৰ গোৱা হল; গোৰ গোৰ কৰি বিষাদ-ডাৱৰে ওনেলাই নিলে মন; এন্ধাৰে এন্ধাৰে শোৱাপটা পাই শোকত হলে। মগন। এমুগ দীঘল দুৰন্ত নিশাটো | লোৱেৰ খেদালে। খপি; পূবেৰুণ দেখি শোক-শয্যা এইলে, | আজি চিঠি পাম জপি। চতুৰ্দশী ৰাতি চিঠি পোৰ। কাল | ওচৰাওৰি পালে, আশা ৰং ভয় আৰু যত ভাব | সোপাই জুমুৰি দিলে। বুকু ধপ ধপ, মনত অশান্তি, কি কৰে কলৈ যাওঁ;