পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/২২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১২ কদম-কলি “কেতেকী” “কেতেকী” কৰি উৰি যায় খাজুৰি কত প্ৰেমিকৰ মন যায় তাৰ লগে। মোৰ মন তোমা বিনে ভাত তত নালাগে। নিৰ্জন নদীৰ কান, এজনে গাইছে গান, বহে আনিছে তাৰ ৰিণি ৰিণি সুৰ। জানা সখী তাত মোৰ আশা নোহে পুৰ। ফুল ফুল কৰি কত হইছে কবি উম্মত, কিন্তু মোৰ পক্ষে ফুল নিফুল সমান। তুমি-ফুল বিনে নেৰি ফুল নাই অন বসন্তৰ কত কুলি পঞ্চত সুৰ তুলি। গায় গীত, তালৈ সখী কোনে কৰে কাণ? তোমাৰ হাতত মাত্ৰ আছে মোৰ প্ৰাণ॥ বিল ভেটৰ পাহি জোন দেখি মাৰে হাহি, সেই হাঁহি চাই আৰু কত লোকে হাঁহে। তোমাৰ গহিত বাজে মোৰ হাঁহি নহে। হৃদয়ে হৃদয়ে স্নেহ, নাই যদি নাই শেই, সকলোৱে চেনেহৰ নদীত সতেৰে। নেপালে তোমাৰ সহ মোৰ হিয়া খনে