পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি দেহি! সুৱৰিছে। “নিলাজী” সখীৰ কথা, মোতেই হে দেহটো, মোলেই হে বেথা। যেয়ে যাওক ওচৰলৈ, কুচিমুছি যায়; সদায় মত ভয়,সখী বেয়া পায়। মোৰ হৈ মৰিব পাৰে, ময়ো তেওঁৰ হৈ। কুচুতীয়া সখী পালো, এনে সখী গৈ। বাইটী, গোসাঁয়ে মোৰ মনৰ দৰে সখী নিমিলায়। মই যেনে ভাবে, কেলৈ তেনেকুৱা নাই? চকুৰ আগতে, বাইটী, নিতৌ দেখি আছা,- দেহ যেন যতি সখী, কিন্তু সব মিছা। এই কথাটোত হে মই লাগে, মোৰ সখী লোকৰ হল, কেনেকৈ চাই থাকো। মনত পৰিলে গাটো ৰাই যায়। পুৰণি চেনেহৰ কথা কৈও অন্ত নাই। যেতিয়া ৰান্ধনী-বেলি তেজগোৰা হৈ, মাকৰ গুৰিলৈ যাব তোক’ ‘ভোক' কৈ। আহেঁ। মই সেওতা ফালি, বতাহেও ডালি ডালি, কৰি মোৰ মূৰৰ চুলি উৰুৱাই দিব। সখীয়ে দূৰত দেখি ৰঙত হাঁহিব।