পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১২৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তিলক তিলকাৰ বয়স দহ বছৰ। গিৰিয়েকৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে তিলকা বাৰী হল। তিলকাৰ মাক বাপেক ককাই ভাই কোনো নাই; আছিল বুঢ়ীমাক ৰাঙলী। ৰাঙলীয়ে মাগি-খুজি তিলকাক খুৱাই প্ৰতিপাল কৰি আছিল। এদিন ৰাঙলীও মৰি থাকিল। তিলকাই বুঢ়ীমাকৰ শৱটো আগত লৈ এইদৰে বিনাই কান্দি আছিল; তাৰে দুফাকিমান তত দিলে; শোক লাগে দেখি বাকীখিনি এৰিলে— (সুৰ-আগলি কলপাত লৰে-কি-চৰে।) তিলকা হেনো তোৰ মোলৰ ডাবি। বুকুৰে তিলকাক বুকুতে থবি। আজি পৰি ৰল তিলক তোৰ। এৰি গল আইতা বাঙলা মোৰ। কোনে নে ৰাইকহৰ সাধুটি কব। বাৰী দুখুনীৰ দুখ কোনে পতিয়াব। মই হেনো বাৰী, মোৰ কোনোৱেই নাই। কলৈ গলি নাতিনীৰ ৰাঙলী আই। “বাৰীৰে কোঁৱৰৰ দুখৰে সাধু শুনি মই বিলাপো, দুখতে কালো। খৰিভাৰী পালে ৰজাৰে জী; সতিনী কৰিলে সতিনীৰ কি; কোনে কৈ তিলকাক ভুব শোক। এৰি গল দুখতে আইতাই মেক।