পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি প্ৰতিজ্ঞা বেয়াকৈ কৰা আছে মোৰ, নোৱাৰিলে দুখ পোৱা। থাওঁক মোৰ ছোৱালী, নেলাগে মাতিব, তোমাক নিদিওঁ দুখ। শুনো শবদ, তাইৰ মাত শুনো, চকুৰেই লভিম সুখ॥ কমত। কেঁৱৰে প্ৰণামি বুলিলে, “নিৰাশ নকৰিব মোক; পৰীখে কপাল বুলি আহিছিলোঁ, দিয়ক, নিদিব শোক॥ নিৰুপায় নৃপে অনুমতি দিলে, কন্যাক অনালে মাতি। দেখিয়েই কোৱৰে আঙ্গুলি লগালে বীণখন কৰি কাতি॥ সঙ্গে, গান্ধাৰ, কামদ ৰাগিণী অমৃত বৰষি গল। নিমাতী কইনাৰ হৃদয় বুৰিল, সকলে। তম্ভিত হল। ধনি প্ৰতিধ্বনি ৰোল উঠি গল, আননত নাচিল জীৱ। কোঁৱৰৰ ডিঙিত ওলমি মইনাই মাতিলে “প্ৰাণপ্ৰিয়। ৰজা উঠি আহি দুইকো আকোৱালি, শুঙিলে দুইৰো মুৰ। কন্যা দান কৰি বীণ-কোঁৱৰক ৰঙত মজিল পুষ।