পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি ডাউক ডাউকী শুনা “কুৱা” “কুৱা” মাতেৰে, সুখ সৰোবৰত আলাপে মন ৰঙেৰে; কদমৰ ডালত পৰি কপৌ কপৌৱনীজুৰি “কুৰু” “কুৰ কৰি হৰিষেৰে গীত গাইছে। দুৰ্ভগীয়া মই মাত্ৰ! হায় বুকু গেলিছে। চেনেহৰ গীত শুনা সৌৱা নৈয়ে গাইছে; কু, কুলু কৰি চোৱা কেনে লৰ ধৰিছে। সখীৰ লগত গৈ কেনেকৈ মিল হৈ | একে জীৱ একে দেহা আন মন নকৰি, বৈ যায় মন সুখে সকলোকে পাহৰি। পানীৰ বুকুত বুদবুদবোৰে খেলিছে; অলপ উমলি দেখা আকৌ বুৰ মাৰিছে। সেফালে কৰ মন চিকুণ চাম নওখন, দুই পাখি, ফান মেলি কেনেকৈ সাতুৰিছে। মন যা মোৰো, কিন্তু বিধিয়ে বিড় ম্বিছে। এৰ। ৰোহ, আহা সন্ধী, একেলগে ৰঙেৰে - ৰূপোৱালি নৈৰ বালিত ফুৰে। ঠগেৰে; দৌল সাজেঁ, নাদ খানো শিলগুটি গোটাই আনো,