পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/১১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কদম-কলি। সখীৰ প্ৰতি ৫০ প্ৰাণ সখি! দুখীয়াক জনমলৈ এৰিলা? অত স্নেহ অত মায়া সকলো পাহৰিলা? সৌ চোৱা আকাশত কল ক’লা ডাৱৰত চমকি চমকি বিজুলীয়ে উমলিছে; গোৰ গোৰ কৰি মেঘে গানি মাৰিছে? ডাৱৰৰ দেখি ভাৱ, মৰাই উথালি গাৰ, ছালি ধৰি ঠেও ধৰি নাচোল ধৰিছে। তোমাৰ বিৰহে সখী হৃদয় দহিছে! আকৌ চোৱা পানীপিয়া “পিওঁ” “পিওঁ” মাতেৰে, জুৰাইছে প্ৰাণ পানী পি হাবিয়াহেৰে। বুকুৰ বান্ধ! কিন্তু মোৰ সন্নিপাতে মহাঘোৰ, শুকাই শুকাই হিয়া ককৰীয়া কৰিলে, প্ৰাণ-পখী মৰি যাব স্নেহ পানী নিদিলে?