পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/৫১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পৰা গদাধৰৰ কোনো সতি সন্তান নোহোৱা দেখি তেওঁলৈ আকৌ এবাৰ বিবাহ কৰালে। দৈব বিপাকত গদাধৰব অকাল মৃত্যু হল আৰু তেওঁৰ দুই জনা পত্নী তেওঁৰ লগতে সতী গন , ভট্টদেৱৰ ঘৰ একেবাৰেই শূন্য ইল, তথাপি তেওঁ কটাহিকে নকৰিলে। “নিবাস হেন, . তনয় মাৰল. দুই ভাষা লগে গেল। ভকাৰ কিনো, আশ্চয্য : হিমা, ৰিক্ত প্ৰভু নভেলা।” “দেখে ভট্টদেৱ, | পূৰ্বৱতে ৰসি আছত ৰঞ্জি সভাক। হৰিষ বদনে, | ভাগৱত ব্যাখ্যা, | কৰিবাক লাগিছ।” ভট্টদেৱৰ নিচিনা কৰ্মী, জ্ঞানী আৰু একান্ত ভক্তৰ পক্ষে হে এনে ধৈৰ্য্য সম্ভৱ; আনৰ পক্ষে অসম্ভৱ বুলিলেও বঢ়াই কোৱা নহয়। এইদৰে আনন্দ মনেৰে তেওঁ পাটবাউসীত হৰিভক্তি প্ৰচাৰ কৰি | থাকোতে দামোদৰ পাটোৱাৰী নামে এটা লুৱা ব্যাসকুচি। | মানুহে, পাটবাউসী সত্ৰৰ ভৰুতবিলাকক নানা কমে পয়মাল কৰিবলৈ ধৰিলে। ভট্টদেৱে এই মানুহটোৰ ব্যবহাৰত বড় অসন্তুষ্ট হৈ পাটবাউসী সত্ৰ এৰি বুড়িলুইতৰ দাঁতিত ব্যালকুচি নামে এক নতুন সত্ৰ স্থাপন কৰি তাতে থাকিল গৈ। তেতিয়া তেওঁৰ ককায়েক কমাকান্ত আৰু তেওঁৰ ভতিজাক বাসুদেৱ বিদ্যানিবাস দুয়ৰৰ কাল হৈছে। বাসুদেৱৰ পুত্ৰ ভানুদেৰ বিদ্যাবিশাৰদক পাটবাউসী আৰু বিয়াকুচি দুয়ো সৰ অধিকাৰ পাতি তেওঁ নৰত পৰিত্যাগ কৰে। গীতা তেওঁৰ ইমান প্ৰিয় গ্ৰহ আছিল যে দেহা এৰি দিও তেওঁ আৰ অল