পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১৫২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পঞ্চদশ অধ্যায়। বৈৰাগ্য বিনে জ্ঞান ভক্তি দুয়ো নহে, এতেকে পঞ্চদশ অধ্যায়ে বৈৰাগ্য পূৰ্বক জ্ঞান কহিবা। পূৰ্ব অধ্যায় অন্তত পৰমেশ্বৰক একান্ত ভক্তিয়ে ভজিলে তান প্ৰসাদে জ্ঞান পায়। মোক্ষ পাৱে আক কহিলা। অবিৰক্তৰ একান্ত ভক্তি জ্ঞানো নহে, এতেকে বৈৰাগ্য পূৰ্বক জ্ঞান উপদেশ দিবাক ইছায়ে সংসাৰ বৃক্ষ সাদৃশ্যে কহস্ত। জানা অৰ্জুন, সংসাৰ বৃক্ষৰ পুৰুষোত্তম মুল, ব্ৰহ্মাদি শাখা। বিশ্বৰ অযোগ্য পদে প্ৰভাত লাগিয়ে স্থিৰ নহে, প্ৰহণে বিচ্ছেদে। নাই। ধৰ্ম্ম অধৰ্ম কথনৰ দ্বাৰায়ে ছায়াৰূপে কৰ্মফলে সফল জীবৰ আশ্ৰয় গুদে কেসৰ পত্ৰ বুঝিবা। আক যি জানে সি বেবেত্তা হয়। তাতে পু্যৱন্ত উৰ্দ্ধৰ শাখা, পাপীস অধৰ শাখা, তিমি গুণ বৃদ্ধি হয়। বিষয়সব নবীন পত্ৰ, পুণ্য পাপ কৰ্ম্মফলভোগ বাসনাসৰ উৰ্দ্ধ অধৰ শিক্ষা, মনুষ্যলোকে হুয়াছে। এমন প্ৰকাৰে এণীগবে সংসাৰ বৃক্ষৰ ৰূপ নলভে, যাৰ আদি অন্ত স্থিতিও নাই। আমি হয়ে অত্যন্ত বদ্ধমূল হুয়াছে। এতেকে আৰু দুৰ্ভে অনৰ্থক জানি অনুমমতা ত্যাগ দৃঢ় অস্ত্ৰ ধৰি সংসাৰ বুক েকৰি তাৰ মূল পুৰুষোত্তমক বিচাৰ কৰিব। বাৰু পায় পুৰু নিৰ্তি নাহে, যাত হয়ে সংসাৰ বিস্তাৰ হয়াছে, সেই আদি পুৰুষত শৰণ