পৃষ্ঠা:কথা-গীতা.djvu/১০৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কথা-গীতা। তাক নজানি অল্পবুদ্ধিসবে প্ৰকৃত মনুষ্যাদি বুলি মানে। সৰ্বোত্তম নিত্য অব্যয় মোৰ স্বৰূপ নন তাদৰ নকৰে। আশুতোষ দেৱতান্তৰক ৰা ভজ, এড হবেনাশ ফ লভে। তাৰ। বিশুদ্ধসত্ত্ব মোক যে নজানে তাৰ হেতু শু মাএ সকল লোকৰ সম্বন্ধি প্ৰকাশ নই। কিন্তু মোৰ ভক্তনে হা, {তে যোগমায়ায়ে { ৩ ভয়াড; একে মু৷ে.. তাও তাব্যয় মোক জানে! সৰ্বোত্তম মোক নজানে কহিছে; সেই সৰ্বোত্তমক অনাবৃত জ্ঞান শক্তিয়ে কহন্ত। মঞি মায়ৰ আশ্ৰয় পদে ভূতভবিষ্যদ্বৰ্তমান এক প্ৰাণীক জানো? মায়া নেহিত পদে মোক কেঞা নজানে। পুৰুষৰ স্থূলদেহৰ অনুকূলত ইছা, প্ৰতিকুলত দ্বেষ, তাত উদ্ভব সুখদুষ খাদি নিমিত্ত মোহে সকল লোকসব মহামোহক পায়া সুখী দুখী বুলি আপুনাক মানে, এতেকে মোক নজানি নভজে। কিয় তেবে কাকো ভজন্তা দেখি, তাত শুনা। যি পুণ্যকাৰা- সৰ সকল প্ৰতিবন্ধক পাপ অন্ত হৈল তাৰ সমস্ত মোহ এড়ি দৃঢ় নিশ্চয় কৰি একান্ত হুয়া মোক লভে। এমনে মোক ভজিতে সকল জ্ঞাতব্য জানি কৃতাৰ্থ হয়। জৰা মৰণ নিৰাশাৰ অৰ্থে মোক আশ্ৰয় কৰি যি ভজে, সি পৰহ্মক জানে, সকল অধ্যাত্মকে জানে, তাৰ সাধন কৰ্ম্মকে জানে। এদুয় জনৰ যোগ ভ্ৰংশ শঙ্কাও নাই , অধিভূত অধিদৈব অধিষজ্ঞ সহিতে যি মোক জানে, সেই মোত আসক্তচিত্ত পুৰুষে. মৰণ সময়তে মোক জানে, কদাচিতে ব্যাকুল হুয়া নপাসৰে।