পৃষ্ঠা:এমুঠি গীত আৰু কবিতা.pdf/৭

সফুৰা

আঠ

এই মিলন-পুৱা লোৱাঁ আমাৰ প্ৰীতি-সম্ভাষণ নকৰিবা ব্যৰ্থ বিপুল পূজা-আয়োজন। উষাৰ নৱ পৱন লাগি; ফুল-কলিটি উঠিল জাগি; তাকে তোমাক দিলোঁ সঁপি, শুদ্ধ পৰাণ-মন।

পুৱাৰ ৰবি বিমান উঠি ভুবন উজলায় ফুলৰ সৌৰভ পৱন ভৰি পৰাণ আমোলায়। তোমাৰ আলো, তোমাৰ গন্ধ, তোমাৰ পুৱা মিলন-ছন্দ, তৰুণ হিয়াত সজায় আমাৰ ভক্তি-সিংহাসন॥ ১৯২০

নব

বাজে এই ভক্তি-ভেৰি কাকলি জননী বীণাপাণি’ চৰণ-কমল আঁকো’লি। ওপৰত গগন-ৰভা, তলে তাৰ জগত-সভা; জ্বলে কাৰ পুণ্য-প্ৰভা বসুন্ধৰা উজলি’?

জীৱনৰ অমৃত-ক্ষণত আহি দেৱী দেখা দিল; শব্দ-ৰূপ-ৰস-ঘ্ৰাণে’ পমি যায় হৃদয়-শিলা বসন্তৰ আগে আগে, বাজে বীণ ছয়ো ৰাগে’; সুৰে সুৰে উঠে প্ৰাণৰ প্ৰেম-বেণু উথলি॥ ১৯২০

দহ

একে মোহন-বেণু বাজে আজি বিজন জীৱনে। তোলে তাৰে প্ৰতিধ্বনি শূন্য পৰাণে॥

সঙ্গীত আহে ৰিণি ৰিণি, শান্ত সুৰে জীৱন-জিনি; গীতৰ ৰেণু বিয়পে যেন গগন-পনে।

৬